The Bodhisatta as a Golden Elephant

ස්වර්ණ හස්තියාගේ කතාව

හිරු රැස් ඈත අහසේ රන්වන් පැහැ ගැන්වූ සන්ධ්‍යාවේ, ඝන වනාන්තරයක් මැදින් ගලා යන සිහිල් දිය දහරක් අසල, මහා හස්ති රාජයෙක් සිය දිගු දළ දෙකෙන් ගස් අතුවල සෙලවමින් සිටියේය. ඒ සාමාන්‍ය හස්තියෙක් නොවේ. ඔහු බෝසතාණන් වහන්සේගේ අතීත භවයක් විය. ඔහුගේ හම ස්වර්ණ වර්ණයෙන් දිදුලූ අතර, ඔහුගේ සිරුරේ ස්පර්ශය පවා සුවඳින් පිරිණි. වනාන්තරයේ සතුන් සියලු දෙනා ඔහුට ගරු කළ අතර, ඔහුගේ ප්‍රඥාව හා කරුණාව නිසා ඔහුට 'ස්වර්ණ හස්තියා' යන ගෞරවනීය නාමය ලැබී තිබුණි. ඔහුගේ හදවත සෑම විටම අනුකම්පාවෙන් හා ධර්මයෙන් පිරී තිබුණි. ඔහු කිසි දිනෙක කිසිම ජීවියෙකුට හානියක් නොකළ අතර, අසරණයන්ට පිහිට විය. ඔහුට සුන්දර හස්තිනී රැළක්ද සිටි අතර, ඔවුන් ඔහුට බෙහෙවින් ආදරය කළහ.

එක් දිනක්, සුපුරුදු පරිදි ස්වර්ණ හස්තියා සිය දිය දහර අසල විවේක ගනිමින් සිටියදී, දරුණු ගින්නක් වනාන්තරය පුරා පැතිරෙන්නට විය. සුළඟ ගිනිදැල් අහසට නංවමින්, ගස්වැල්, පැළෑටි සහ වන සතුන් ගිලගන්නට විය. සතුන් භීතියෙන් පලා ගියහ. අහස දුම්වලින් වැසී ගිය අතර, වාතය දැවෙන සුවඳින් පිරී ගියේය. ස්වර්ණ හස්තියාට සිය දිවි ගලවා ගැනීමට අවස්ථාව තිබුණි. ඔහුට ඝන වනාන්තරයේ අඳුරුම ප්‍රදේශයට ගොස්, ගින්නෙන් ආරක්ෂා විය හැකි විය. එහෙත්, ඔහු සිය සගයන් දෙස බැලීය. හස්තිනී රැළ, කුඩා පැටවුන්, කුරුල්ලන්, වන සතුන් - සියලු දෙනාම බියෙන් වෙව්ලමින්, ගින්නෙන් ගැලවීමට මාර්ගයක් නොමැතිව සිටියහ. ඔවුන්ගේ මුහුණු වල වූ භීතිය ඔහුට දරාගත නොහැකි විය.

ස්වර්ණ හස්තියා සිය හදවතේ ධෛර්යය එකතු කර ගත්තේය. ඔහු සිය අණනඟුලෙන් ගිනිදැල් වලට මුහුණ දුන්නේය. 'ප්‍රිය සගයනි,' ඔහු ගැඹුරු, සන්සුන් හඬින් කීවේය. 'බිය නොවන්න. අපට එකට මුහුණ දිය හැකි ඕනෑම දෙයකට.' ඔහු අසලම තිබූ විශාල ගල්පරයක් වෙතට සිය හස්ති රැළ යොමු කළේය. 'එතනට යමු. ගින්න එතනට ළඟා වීමට පෙර අපි ආරක්ෂා වනු ඇත.' එහෙත්, ගින්න ඉතා වේගයෙන් පැතිරෙමින් තිබුණි. ඇතැම් සතුන් ගල්පරය වෙත ළඟා වීමට පෙරම ගිනිදැල් වලට හසු වූහ. සුපුරුදු පරිදි, ධනවත් හා බලසම්පන්න සතුන් මුලින්ම තමන්ගේ ජීවිත බේරා ගැනීමට උත්සාහ කළහ. දුප්පත් හා දුර්වල සතුන් පසුපසට වී සිටියහ.

ස්වර්ණ හස්තියා දුටුවේ, ඔහුගේ සගයන් අතර ශ්‍රද්ධාව හා එකමුතුකම අඩුවෙමින් යන බවයි. ඔහුගේ හදවත වේදනාවෙන් පිරුණි. ඔහුට තවත් යමක් කළ හැකි විය. ඔහුට තමාගේම ශරීරය භාවිතා කළ හැකි විය. ඔහු සිය විශාල සිරුර ගින්නෙන් හානි වූ ගස් අතරට තල්ලු කළේය. දැවෙන ගස් අතු ඔහුගේ ස්වර්ණමය හමට ඇඟිලි ගැසුවද, ඔහු ඒවා ඉවත් කළේය. ඔහු ගසක් තවත් ගසක් පාමුලට තල්ලු කරමින්, ගිනිදැල් වලට වැට බඳින්නට විය. ඔහු තමාගේම ශරීරයෙන්, දැවෙන ගස් අතර ආරක්ෂිත මාර්ගයක් නිර්මාණය කළේය. ඔහුගේ ශරීරය දැවෙන ගින්නෙන් තුවාල වූ අතර, ස්වර්ණමය හම පිළිස්සී, රුධිරයෙන් වැසී ගියේය. වේදනාව විඳ දරාගනිමින්, ඔහු සතුන් සඳහා මගක් සෑදුවේය. 'ඉක්මන් කරන්න! මේ මාර්ගයෙන් යන්න!' ඔහු කෑගැසුවේය. 'බිය නොවන්න!'

බියට පත් සතුන්, ස්වර්ණ හස්තියාගේ ආත්ම පරිත්‍යාගය දුටු විට, ඔවුන්ගේ හදවත් තුළ බලාපොරොත්තුවක් උපදී. ඔවුන් එකා පසුව එකා, ස්වර්ණ හස්තියා තැනූ මාර්ගය ඔස්සේ ආරක්ෂිත ස්ථානය කරා ගමන් කළහ. කුඩා හාවන්, කුරුල්ලන්, වඳුරන්, සහ ඔවුන්ගේ පැටවුන් පවා ඔහු පසුකර ගියහ. ස්වර්ණ හස්තියා, සිය ශරීරය ගිනිදැල් වලට එරෙහිව යොදා, අවසන් සත්වයා ආරක්ෂිත ස්ථානයට ළඟා වන තෙක් බලා සිටියේය. අවසානයේ, සියලුම සතුන් ආරක්ෂිතව සිටින බවට වග බලා ගත් පසු, ඔහු සිය ශක්තියෙන් වැටී ගියේය. ඔහුගේ ස්වර්ණමය සිරුර දැඩි ලෙස පිළිස්සී තිබුණි. ඔහුට නැගිටීමට පවා ශක්තියක් නොවීය.

වනාන්තරයේ ගින්න නිවී ගිය පසු, සතුන් සියලු දෙනා ස්වර්ණ හස්තියා වෙත පැමිණියහ. ඔවුන්ගේ මුහුණු වල කෘතඥතාව හා දුක විය. 'ස්වර්ණ හස්තියා,' එක් හස්තිනියක් කීවාය. 'ඔබ අප වෙනුවෙන් කළ දේට අපි ණය ගැතියෝ වෙමු. ඔබේ කරුණාව හා ධෛර්යය අපට ජීවත්වීමට අවස්ථාවක් දුන්නා.' ස්වර්ණ හස්තියා දුර්වල හඬින් සිනාසුණේය. 'එය මගේ යුතුකම විය,' ඔහු කීවේය. 'අනුකම්පාව යනු අප සියලු දෙනාම එකිනෙකාට ණයගැතියන් වන දෙයකි.' ඔහුගේ ශරීරය තවමත් වේදනා දුන්නද, ඔහුගේ හදවත සාමයෙන් පිරී තිබුණි. ඔහු දුටුවේ, ඔහුගේ ආත්ම පරිත්‍යාගය විසින් බොහෝ ජීවිත බේරාගත් බවයි. සතුන් සියලු දෙනාම ඔහුට උපහාර දැක්වූ අතර, ඔහුගේ මතකය ඔවුන්ගේ හදවත් තුළ සදාකාලිකව රඳවා ගත්හ.